-10%

اگنس

۱۲.۵۰۰تومان ۱۱.۲۵۰تومان

نویسنده‌ای سوئیسی در کتابخانه‌ی ملی شیکاگو با اگنس آشنا می‌شود:
دانشجوی فیزیک و زنی بسیار حساس.
اگنس از نویسنده می‌خواهد تا رمانی درباره‌ی او بنویسد. زن مانند مدلی می‌نشیند و مرد می‌نویسد؛ ابتدا از سر تفریح و بعد انگار که سرنوشت بخواهد، تخیل مرد آغاز می‌شود تا واقعیت را دگرگون کند…

 

موجودی کالا: موجود در انبار دسته: , , برچسب:

توضیحات

پتر اشتام نویسنده‌ی جوان و مطرح سوئیسی با زبانی موجز و ساختاری نو اگنس را که یکی از تکان‌دهنده‌ترین رمان‌های عاشقانه‌ی سال‌های اخیر است نوشته است.

اگنس مُرده است. یک داستان او را کشت. تنها چیزی که اکنون از او باقی‌مانده، همین داستان است.

خواننده چطور باید این بیانیه را هضم کند؟ چه برداشتی باید از آن داشته باشد؟ چه چیزی در ادامه‌ی کتاب، انتظارش را می‌کشد؟ سادگیِ کلامِ پتر اشتام، این نویسنده‌ی سوئیسی، انتخاب واژه‌های شفاف، جمله‌های کوتاه و مخدوش کردنِ مرزِ میانِ واقعیت و خط داستانی، از این اثر کوتاه یک برگ برنده‌ی ادبی ساخته است. گرچه برش‌هایی از این سردرگمی هم برای خواننده رخ می‌دهد و هم برای قهرمانِ داستان. راویِ بی‌نام کتاب، اگنس را در گوشه‌ای از کتابخانه‌ی شیکاگو ملاقات می‌کند. اگنس چندین سال از او کوچک‌تر است؛ هر دو شریک‌های زندگی خود را دارند؛ هر دو آزادانه درباره‌ی آن‌دو شریکِ غایب صحبت می‌کنند؛ هر دو می‌نویسند. راوی زندگیِ اگنس را می‌نویسد و خودش آن را زندگی می‌کند. اگنس به راوی کمک می‌کند. راوی دچارِ وسواس فکری (و عاطفی؟) درباره‌ی اگنس می‌شود. معلوم نیست عشقی حقیقی میان این‌دو ریشه می‌دواند یا اینکه راوی/نویسنده/اشتام/خواننده همه‌چیز را خیال کرده است.

پتر اشتام

اشتام در این نخستین رمان خود، بیش از هر چیز و با سادگی، از شیدایی‌های بدفرجام می‌گوید. گرچه خود را به‌عنوان نویسنده، از شرحِ نقاط عطف و برگشت‌ناپذیر اثرش جدا می‌انگارد. اشتام در مصاحبه‌ای می‌گوید: «این وظیفه یا مسئولیت نویسنده نیست که هر جا می‌نشیند، نیتش از نوشتن یا حتی نیت‌های شخصیت‌هایش را توصیف کند.» او به برهم‌کنشِ مفید و دوسویه‌ی میان نویسنده و خواننده باور دارد و شاید برای همین است پی‌گرفتِ روایت را واردِ درون‌گویه‌های شخصیِ خواننده می‌کند. او کاری می‌کند که نوشتن به نظر ساده می‌رسد. گرچه می‌دانیم چنین نوشتنی به‌غایت دشوار است. اشتام می‌تواند کاری کند که خواننده‌‌ی اگنس، ناخواسته و حتی بی‌آنکه خودش متوجه شود، به سبکِ راوی کتاب، زندگی روزمره‌اش را، آدم‌های زندگی‌اش را، در قالب یک داستان، برای خود «روایت» کند.

نویسنده‌ی کتاب اگنس

اگنس یک داستان عاشقانه‌ی ناآرام و گه‌گاه آزاردهنده است که ادبیات و نقاشی در آن جایگاهی ویژه دارند. نه داستان‌های اشتام به‌ندرت شادند؛ اما همان‌طور که راویِ اگنس می‌گوید: «از شادی، خوشبختی، خوشحالی داستان‌های جالبی خلق نمی‌شود. یکی یک‌زمانی گفته نوشتن از خوشبختی، سفیدنوشتن است. [خوشبختی] فرّار و شفاف است، مثل دود یا مِه. هیچ نقاشی را می‌شناسی که بتواند دود را نقاشی کند؟» و در ادامه‌، آن‌ها به انستیتو هنر شیکاگو می‌روند، به دنبال نقاشی یک دود یا تابلویی که انسان‌هایی شاد را به تصویر کشیده باشد. اینجاست که ژرژ سورا، نقاشِ نئوامپرسیونیستِ فرانسوی و اثرش، بعدازظهر یکشنبه در جزیره‌ی لا گرانده ژات، پا به داستان اگنس می‌گذارد. نقاشی را از نزدیک که نگاه کنید، نقطه‌هایی رنگی و تقریباً ناشفاف و تنها وقتی از آن فاصله داشته باشید، می‌توانید چشم‌انداز و درخت‌ها و آدم‌ها و فضای بی‌دغدغه‌اش را ببینید. برآیندِ لحظه‌ها، برآیندِ نقطه‌های درخشان زندگی است که روایتِ زندگی شخصیت‌ها را می‌سازد و تصویری، هرچند گذرا، در ذهنِ خواننده جا می‌گذارد. نوشته‌های پتر اشتام، با همین بازی‌هایش با نقطه و خط است که خواندنی می‌شوند.

اگنس جمله‌ای دارد بدین مضمون که هر بار کتابی را می‌خوانیم، طوری با قصه‌ی شخصیت‌ها همراه می‌شویم که انگار پایان کتاب، پایانِ خودِ ماست و گه‌گاه، پایانِ داستان، مثل بیدار شدن از یک کابوس است. بله بله! برای همین است که کتابی از پسِ کتاب دیگر می‌خوانیم و رمانِ کم‌حجم و (ظاهراً) ساده مثل اگنس، فکرمان را تا مدت‌ها مشغول نگه می‌دارد. آیا نویسنده می‌داند واقعاً با خواننده‌اش چه می‌کند؟ آیا قصدی جز این دارد؟

نوشته‌شده در تحریریه‌ی نشر افق

اطلاعات بیشتر

پدیدآورنده

پتر اشتام

مترجم

محمود حسینی زاد

موضوع

ادبیات امروز

سال-انتشار

1388

جلد

شومیز

گروه-سنی

بزرگسال

تعداد-صفحات

160 صفحه

شابک

۷-۵۹۲-۳۶۹-۹۶۴-۹۷۸

قطع

رقعی

نوبت-چاپ

هفتم

نقد و بررسی‌ها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.


اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “اگنس”

شما این محصول را به سبد خرید اضافه کرده اید: