چگونه کلاس اولی‌ها را برای رفتن به مدرسه آماده کنیم؟

چگونه کلاس اولی‌ها را برای رفتن به مدرسه آماده کنیم؟

چگونه کلاس اولی‌ها را برای رفتن به مدرسه آماده کنیم؟

شاید برای شما هم اتفاق افتاده باشد؛ فرزندتان هنگام رفتن به مهدکودک گریه‌وزاری کند، فریاد بزند، پاهایش را به زمین بکوبد، محکم به دستگیره‌ی در بچسبد، لباس‌هایش را نپوشد یا بهانه‌های دیگری مثل درد یا بیماری بیاورد تا از خانه بیرون نرود. او می‌پرسد: چرا باید به مهدکودک بروم؟ چرا نمی‌توانم در خانه بمانم؟ و شرط می‌گذارد: اگر امروز در خانه بمانم، قول می‌دهم فردا بروم مهدکودک. شاید شما از شنیدن حرف‌های فرزندتان تعجب کنید یا ناراحت شوید، ولی باید بدانید که اگر کودکان ۴ تا ۶ ساله – حتی برای طولانی‌مدت –  بپرسند چرا باید به مهدکودک بروند یا مهدکودک را دوست نداشته باشند، غیرعادی نیست. این سوال یا نفرت برای کودکان کلاس اولی هم پیش می‌آید و نباید شما را نگران کند. درعوض، لازم است این سوال را جدی بگیرید.

چرا باید به مدرسه بروم؟

کودکان در پیش‌دبستانی یا کلاس اول دبستان هنوز نپذیرفته‌اند که مدرسه جایی است که سال‌های سال باید به آنجا بروند و تحصیل کنند. بهترین پاسخ والدین این است که به فرزندشان بگویند: «تو بزرگ شده‌ای و باید به مدرسه بروی تا زندگی کردن با بچه‌های دیگر را یاد بگیری. کم‌کم، خواندن و نوشتن را هم یاد می‌گیری که در زندگی‌ات مفید است و باعث می‌شود قدرت مغزت بیشتر شود. اگر چیزی تو را ناراحت می‌کند یا باعث می‌شود که در مدرسه بهت خوش نگذرد، می‌توانی درباره‌اش صحبت کنی و من سعی می‌کنم به تو کمک کنم تا بتوانی مشکلت را حل کنی، اما هر روز باید به مدرسه بروی.» و بعد تلاش کنند تا دلیل ترس از مدرسه یا بی‌قراری و نگرانی او را بفهمند و وضعیت را اصلاح کنند.

فراموش نکنید که اگر اجازه بدهید فرزندتان فقط یک روز به مدرسه نرود، بقیه‌ی روزهای سال هم با چنین رفتاری روبه‌رو خواهید شد و به او یاد می‌دهید که به جای حل مشکلی که دارد، از مسئله‌اش فرار کند. معمولاً ترس کودکان در دوره‌ی پیش ‌از دبستان یا کلاس اول دبستان از مدرسه، بعد از چند روز از بین می‌رود.

هرچند بیشتر کودکانی که دوست ندارند به مدرسه بروند، از مدرسه نمی‌ترسند و پیدا کردن دلیل این احساس به تجزیه و تحلیل نیاز دارد. به‌ویژه در خردسالان که نمی‌توانند احساسات خود را کامل و دقیق بیان کنند.

خشم، خستگی یا اضطراب می‌تواند دلیل این باشد که کودکان نخواهند به مدرسه بروند. اضطراب جدایی در بچه‌های پیش‌دبستانی یا کلاس اولی موضوع مهمی است. آن‌ها نمی‌خواهند به مدرسه بروند، ولی دلیل آن ترس یا نفرت از مدرسه نیست. آن‌ها فقط نمی‌خواهند خانه را ترک کنند. چون تصور می‌کنند ممکن است که دیگر نتوانند مادر یا پدرشان را ببینند. اگر کودکی جدید در خانواده به دنیا آمده باشد، ممکن است حسادت کنند. اگر پدر یا مادر مدام دعوا می‌کنند یا عضوی از خانواده بیمار است، شاید نگران شوند وقتی در خانه نیستند اتفاقی بیفتد.

کلاس اولی‌ها را برای رفتن به مدرسه آماده کنیم

حقیقت را پیدا کنید!

ممکن است فرزندتان بگوید وقتی به مدرسه می‌رود دلش برای شما تنگ می‌شود و برای همین است که دلش می‌خواهد در خانه بماند، ولی دلیل اصلی این باشد که او در انجام دادن تکالیف یا ارتباط با هم‌کلاسی‌هایش مشکل دارد و این موضوع باعث می‌شود که از مدرسه لذت نبرد و دوست داشته باشد از آنجا نجات پیدا کند. به‌ویژه در کودکان ۸ تا ۱۱ ساله که ممکن است دلیل ترس یا نفرتشان از مدرسه این باشد که به مدرسه‌ی جدید وارد شده‌اند‌ یا قربانی قلدری شده باشند یا نوجوانان شاید از محتوای درسی که دشوارتر شده است، خسته شده باشند یا معلم سخت‌گیری داشته باشند یا توانایی حل مسایل دوره‌ی بلوغ را نداشته باشند.

پس یادتان بماند که هر کودکی منحصربه‌فرد است و باید وضعیت او دقیق و کامل بررسی شود.

اگر فرزندتان در برابر رفتن به مدرسه مقاومت می‌کند، در گام نخست باید صادقانه با او گفت‌وگو کنید تا بتواند بر این مشکل غلبه کند. درباره‌‌ی اینکه چه چیزی در مدرسه باعث ترس یا نفرت او می‌شود یا او چه چیزی را در مدرسه دوست دارد، صحبت کنید تا کودک بتواند از احساسات خودش بگوید. سپس، متناسب با سن او بر روی نکته‌های مثبت تمرکز و تاکید کنید.

درباره‌ی کودکان در دوره‌ی پیش از دبستان یا کلاس اول دبستان پیشنهاد می‌شود که قبل از شروع رسمی سال تحصیلی، برای بازدید از محیط مدرسه و آشنایی با مدیر و معلمان برنامه‌ریزی کنید تا اضطراب و استرس او کمتر شود. بااین‌حال، روز اول مدرسه می‌تواند همچنان چالش بزرگی باشد. آماده باشید حتی اگر فرزندتان گریه کرد، او را به موقع ترک کنید. می‌توانید به او یک عکس یا یادگاری بدهید که در زمان دلتنگی یا نگرانی بر آن تمرکز کند.

در بعضی از موارد نیز شاید جدا کردن آهسته‌ی والدین از کودک در مدرسه موثر باشد. یکی از رویکردها این است که ابتدا والدین با کودک در کلاس بنشینند. سپس، والدین به مدرسه بروند، اما در اتاق دیگری بنشینند. به‌این‌ترتیب، مرحله‌به‌مرحله، میزان فاصله‌ی والدین بیشتر و مدت زمان حضور آن‌ها در مدرسه کمتر می‌شود.

در برخی از موارد نیز لازم است که والدین از معلم یا مشاور و مددکار مدرسه کمک بگیرند تا بتوانند وضعیتی در مدرسه را اصلاح کنند.

تحریریه افق

 

دیدگاهتان را بنویسید